تبلیغات
سپتیـامـا - مطالب بهمن 1388
سپتیـامـا
آینده را سـاختن به ز با آینده ساختن
سیاه نمایی عمل مذمومی است و علت آن را باید در انجام خیانت آمیز رفتاری خلاف عقل و مصالح عمومی دانست. در سیاه نمایی تنها به نیمه خالی لیوان نگریسته می شود. اگر این گونه نبود معنای نقد و انتقاد می یافت و نقد عملی است که در آن عیار فلزی که احیانا گران بها است، آشکار می شود. پس در صورتی که نگاه به جنبه های مثبت و منفی به صورت همزمان صورت گیرد، عمل نقد صورت گرفته است که چنانچه در جای خود و به صورتی صحیح صورت گیرد، اقدامی بسیار به جا و بعضا لازم و همچنین پسندیده محسوب می گردد. چنانچه تنها به جنبه های منفی که البته در زمره واقعیات موجود هستند نگریسته شود، حاصل به نوعی سیاه نمایی است. در سیاه نمایی، احتمال اینکه شدت تاکید بر جوانب منفی (به علت عدم حضور جنبه های مثبت موضوع) بیش از حد احساس گردد، زیاد است و این خود از جمله علل اطلاق عنوان سیاه نمایی بر این عمل می باشد. بعنی نه تنها نمایاندن سیاهی ها است؛ بلکه به نوعی سیاه نمایاندن (حتی اگر سیاه نباشند) نیز محسوب می شود. در واقع در سیاه نمایی ممکن است که بعضا آگاهانه دچار اغراق نیز بشویم که البته این امر به علت تمایل به تعقیب اهداف خاص و منظور نظرهای نمایش دهنده است. سیاه نمایی به علت اغراق در پلیدی ها، نوعی دروغ پراکنی و به علت عدم توجه به جنبه های مثبت، نوعی خروج از دایره انصاف خواهد بود. سیاه نمایی منجر به کاهش امید و افزایش یاس و ناامیدی می گردد و به همین جهت اقدامی خصمانه محسوب می شود و لذا عملی است که انتظار نمی رود که از دوستان و یاران سرزند.
به طور مشابه نیز می توان مدعی شد که سپیدنمایی نیز عملی خارج از حوزه انصاف و  نیز نوعی دروغ پراکنی است و منجر به افزایش دروغین امید و اعتماد به دارایی ها و توانایی ها و آینده پیش روی خواهد شد. در سپید نمایی نیز نه تنها به جنبه های منفی پرداخته نمی شود و صرفا نیمه پر لیوان دیده می شود، بلکه احتمالا بنا به مقصود و اغراض نمایشگر، در سپیدی ها نیز اغراق می شود و در مواردی؛ سیاهی ها نیز سپید نمایش داده خواهند شد. به نظر اینجانب آثار زیانبار سپید نمایی حتی از سیاه نمایی نیز بیش تر است و علت نیز آن است که ممکن است که در سیاه نمایی، نیاز به تحرک و اقدام عاجل برای رهایی از وضعیت موجود احساس گردد ولی در سپید نمایی،  ممکن است که این نیاز و احساس به کلی مرتفع گردد و انگیزه لازم برای اصلاح یا بهبود را به حد زیادی کاهش دهد.  لازم به ذکر است که برخی سپیدنمایی را با هدف افزایش امید و انگیزه و نشاط بین مردم انجام می دهند که البته قابل توجیه نیست. دقت کنید که دو رویکردی که در یکی از آن ها، اشراف کافی به مشکلات و معضلات و چالش های موجود در بین همگان وجود دارد و در صورت عدم وجود اشراف نیز، اطلاعات لازم به صورت شفاف بیان و ارائه می گردند و جهت رفع آن ها و ایجاد انگیزه و نشاط لازم برای تعالی و انجام اقدامات سازنده، از طرق گوناگون به ترسیم چشم انداز روشن و آینده مطلوب اقدام می گردد، با رویکرد دیگری که در آن همه شرایط محیطی و حاکم به صورت گل و بلبل ترسیم می گردند و علت نیز، نیاز به امیدپروری و  پرهیز از یاس پراکنی ذکر می گردد، متفاوت هستند. رویکرد اولی منطقی و دومی غلط یا ریاکارانه و عوام فریبانه است. به نظر اینجانب در رهیافت های سیاه نمایی و سپید نمایی،  هردو رهیافت؛ مذموم هستند و باید از آن ها اجتناب شود و البته سپیدنمایی خطرناک تر است.



نوشته شده در تاریخ دوشنبه بیست و ششم بهمنماه سال 1388 توسط سپتیاما
ایمیلی با مضمون ذیل به دستم رسید که جالب توجه است و خیلی هم بی ارتباط به اصل اولی که بیان کردم نیست و البته از زاویه نگاهی دیگر. بزرگی روح ما یا کوچکی دنیا و مافیها و کوچک دیدن آنها (و پی بردن به راز این حقارت و کوچکی) در مواردی نتایج مشابهی ایجاد می کنند ولی خوب البته دو موضوع مجزا هستند. و اما متن دریافتی در ایمیل من:

این عکسی است که فضاپیمای وویجر از زمین گرفته است. عکسی که زمین را در فضای بیکران نشان می دهد.  كارل ساگان فضانورد آمریکایی کتابی با همین عنوان نوشته است. در قسمتی از این کتاب می خوانیم:

World Picture

دوباره به این نقطه نگاه کنید. همین جاست. خانه اینجاست. ما اینجاییم. تمام کسانی که دوستشان دارید٬ تمام کسانی که می شناسید٬ تمام کسانی که تابحال چیزی در موردشان شنیده اید٬ تمام کسانی که وجود داشته اند٬ زندگی شان را در اینجا سپری کرده اند. برآیند تمام خوشی ها و رنج های ما در همین نقطه جمع شده است. هزاران مذهب٬ ایدئولوژی و دکترین اقتصادی که آفرینندگانشان از صحت آنها کاملا مطمئن بوده اند٬ تمامی شکارچیان و صیادان٬ تمامی قهرمانان و بزدلان٬ تمامی آفرینندگان و ویران کنندگان تمدن٬ تمامی پادشاهان و رعایا٬ تمامی زوج های جوان عاشق٬ تمامی پدران و مادران٬ کودکان امیدوار٬ مخترعان و مکتشفان٬ تمامی معلمان اخلاق٬ تمامی سیاستمداران فاسد٬ تمامی «ابرستاره ها»٬ تمامی رهبران کبیر٬ تمامی قدیسان و گناهکاران در تاریخِ گونه ما٬ آنجا زیسته اند٬ در این ذره غبار که در فضای بیکران در مقابل اشعه خورشید شناور است. زمین ذره ای خرد در مقابل عظمت جهان است. به رودهای خون که توسط امپراطوران و ژنرال ها بر زمین جاری شده٬ البته با عظمت و فاتحانه٬ بیاندیشید. این خونریزان٬ اربابان لحظاتی از قسمت کوچکی از این نقطه بوده اند. به بی رحمی های بی پایانی که ساکنان گوشه ای از این نقطه٬ توسط ساکنان گوشه دیگر (که از این فاصله نمیتوان آنها را از هم بازشناخت) متحمل شده اند بیاندیشید٬ چقدر اینان به کشتن یکریگر مشتاقند٬ چقدر با حرارت از یکدیگر متنفرند. تمامی شکوه و جلال ما٬ تمامی حس خود مهم بینی بی پایان ما٬ توهم اینکه ما دارای موقعیتی ممتاز در پهنه گیتی هستیم٬ به واسطه این عکس به چالش کشیده می شود. سیاره ما لکه ای گم شده در تاریکی کهکشانهاست. در این تیرگی و عظمت بی پایان٬ هیچ نشانه ای از اینکه کمکی از جایی میرسد تا ما را از شر خودمان در امان نگاه دارد٬ دیده نمی شود.
زمین تنها جای شناخته شده است که قابلیت زیست دارد. هیچ جایی نیست٬ حداقل در آینده نزدیک که گونه بشر بتواند به آنجا مهاجرت کند. مشاهدات٬ بله٬ استقرار٬ هنوز نه. خوشتان بیاید یا نه٬ زمین تنها جایی است که می توانیم روی پای مان بایستیم. گفته شده که فضانوردی تجربه ای است شخصیت ساز که فرد را فروتن می سازد. شاید هیچ تصویری بهتر از این٬ غرور ابلهانه و نابخردانه نوع بشر را در دنیای کوچکش به نمایش نگذارد. برای من٬ این تصویر تاکیدی است بر مسئولیت ما در جهت برخورد مهربانانه تر ما با یکدیگر٬ و سعی در گرامی داشتن و حفظ کردن این نقطه آبی کمرنگ٬ تنها خانه ای که تاکنون شناخته ایم.







نوشته شده در تاریخ شنبه دهم بهمنماه سال 1388 توسط سپتیاما